Termostat, motorun ısı yönetimindeki en küçük ama en belirleyici parçalardan biridir. Buna rağmen çoğu arıza teşhisinde gözden kaçan nokta şudur: termostatın içindeki mumlu eleman, sıcaklığı doğrudan havadan değil, üzerinden geçen soğutma sıvısından algılar. Yani sıvının ısı taşıma kapasitesi, kaynama noktası, temizliği ve kimyasal dengesi bozulduğunda termostat "yanlış bilgiyle" karar verir. Aşağıda soğutma sıvısı ile termostat ilişkisini ölçülebilir kriterlerle ele alıyoruz.
Etki dört ana kanaldan gelir:
| Karışım | Özgül ısı (yaklaşık) | Kaynama (1 atm) | Donma | Termostata etkisi |
|---|---|---|---|---|
| Saf su | En yüksek (~4,2 kJ/kg·K) | ~100 °C | 0 °C | Isı taşıma iyi, ancak kireç ve korozyon riski çok yüksek |
| %50 glikol + %50 saf su | ~3,3–3,5 kJ/kg·K | ~107–108 °C | Yaklaşık −37 °C | Dengeli; üretici çoğunlukla bu oranı ister |
| %70 glikol ağırlıklı | Daha düşük | Daha yüksek | Daha düşük, ama viskozite artar | Akış yavaşlar, motor geç soğur, termostat sürekli açık kalabilir |
Kapaklı basınçlı sistemde her ~0,1 bar basınç, kaynama noktasını kabaca 2–3 °C yukarı taşır. Bu yüzden radyatör kapağının yayı zayıfladığında sıvı türü doğru olsa bile termostat çevresinde buharlaşma başlayabilir.